Είμαι διαιτολόγος και το παιδί μου είναι επιλεκτικός

0
Είμαι διαιτολόγος και το παιδί μου είναι επιλεκτικός

Όταν ήμουν έξι μηνών έγκυος στο πρώτο μου, στάθηκα μπροστά σε μια τοπική ομάδα μητέρων που παρουσίαζε αφελώς για τη διατροφή και τις στερεές τροφές. Καθώς περνούσα το PowerPoint μου με τον τυπικό ενθουσιασμό των διαιτολόγων, υποσχέθηκα στις νέες μαμάδες ότι η επανάληψη είναι αυτή που έχει σημασία, και παρόλο που μπορεί να χρειαστούν έως και 20 φορές για ένα παιδί να δεχτεί ένα νέο φαγητό, τελικά θα το φάει.

Σίγουρα, δεν είχα κάνει ακόμα το μωρό μου, αλλά αυτό είπαν όλοι οι ειδικοί. Δεν είχα ιδέα πώς ήταν να ετοιμάζω με κόπο ένα γεύμα για το παιδί μου, μόνο για να το απορρίψει. Τι γίνεται, λοιπόν, αν το παιδί σας πετάξει στο πάτωμα το σπιτικό δείπνο με ένταση εργασίας—απλώς συνεχίστε να προσφέρετε!

Μάλλον γούρλωσαν τα μάτια τους.

Γρήγορα εμπρός σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, και το μωρό μου άρχισε στερεά. Ξαναδιάβασα τα βιβλία και πλήρωσα την κατάψυξη με σπιτικές επιλογές. Το παιδί μου ήταν πρόθυμο να φάει τα περισσότερα φαγητά (και εξακολουθεί να είναι) και ένιωσα δικαιωμένος. Όπως οι περισσότερες νέες μαμάδες, αμφισβήτησα σχεδόν τα πάντα εκείνους τους πρώτους μήνες, αλλά το φαγητό και η διατροφή ήταν τα δυνατά μου σημεία. Κάτι για το οποίο τελικά ένιωσα σιγουριά.

Το δεύτερο παιδί μου έγινε επιλεκτικός

Η ανατροφή των παιδιών μας ταπεινώνει με πολλούς τρόπους. Το μωρό νούμερο δύο ήρθε στον κόσμο τέσσερα χρόνια αργότερα, και αυτή τη φορά, όταν ήρθε η ώρα να ξεκινήσω τα στερεά, ήμουν έτοιμη. Δεν είχα χρόνο να φτιάξω τόσο πολύ από το συγκεκριμένο φαγητό για το μωρό, έτσι εκτέθηκε σε ακόμα περισσότερες γεύσεις και υφές καθώς απλά έκοψα ή πολτοποιούσα αυτό που έτρωγε η υπόλοιπη οικογένεια.

Έμοιαζε να τα λατρεύει όλα. Μέχρι που δεν το έκανε.

Η μία άρνηση έγινε τρεις. Μετά πέντε. Πολύ σύντομα, καταλήξαμε σε μια σύντομη λίστα φαγητών. Κανένα απολύτως λαχανικό. δεν μπορούσαν καν να αγγίξουν το πιάτο. Τα μήλα ήταν το μόνο αποδεκτό φρούτο, και οτιδήποτε ολικής αλέσεως ήταν εκτός ορίων. Ακόμη και η σάλτσα ντομάτας ήταν απαγορευτική.

Είμαι πολύ ενήμερος για τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο μιας πρώιμης εισαγωγής της διατροφικής κουλτούρας και του περιορισμού της διατροφής στα παιδιά, επομένως εργάζομαι σκληρά για να μην επισημαίνω τα τρόφιμα Καλός ή κακό. Αντίθετα, εστιάζουμε στο να κάνουμε επιλογές και να τονίζουμε τροφές που μας κάνουν δυνατούς, βοηθούν τον εγκέφαλο και την καρδιά μας ή μας επιτρέπουν να κινούμε περισσότερο το σώμα μας.

Αλλά όταν η κόρη μου άρχισε να αρνείται κατηγορηματικά όλα τα τρόφιμα που βοηθούσαν στην εξισορρόπηση των διατροφικών της επιλογών, αγνόησα το μεγαλύτερο μέρος της εκπαίδευσης διαιτολόγου μου. Ξεχάστε να προσφέρετε ήρεμα φαγητά που έχουν απορριφθεί. Έκανα ό,τι έμαθα στους άλλους γονείς να μην κάνουν. Την πείραξα (εντάξει, την παρακάλεσα) να πάρει μόνο δύο μπουκιές ακόμα. Την επιβράβευσα τρώγοντας με επιδόρπιο. Βρήκα τον εαυτό μου να επενδύει συναισθηματικά στο αν η κόρη μου θα δοκίμαζε απλώς μια γεύση από το δείπνο που της έφτιαξα.

Και έκπληξη, τίποτα από αυτά δεν λειτούργησε, και έκανε μόνο πιο αγχωτική την ώρα του φαγητού. Όσο περισσότερη πίεση ένιωθε, τόσο λιγότερο έτρωγε.

Ένιωσα σαν να είχα αποτύχει τελείως.

Όλη η αυτοπεποίθηση που ένιωσα με το πρώτο μου παιδί πέταξε έξω από το παράθυρο. Ήμουν διαιτολόγος, αυτός που υποτίθεται ότι έμαθε σε άλλους γονείς πώς να ταΐζουν τα δικά τους παιδιά. Κι όμως, δεν είχα κανέναν έλεγχο και δεν μπορούσα να κάνω την κόρη μου να δοκιμάσει ένα νέο φαγητό, πόσο μάλλον να το αποδεχτώ.

Ακόμη χειρότερα, γνωρίζω πάρα πολλά για το φαγητό και τη διατροφή. Τόνισα λοιπόν για την έλλειψη θρεπτικών συστατικών. Ανησύχησα ακόμη και ότι είχε ARFID (Αποφυγή περιοριστικής διαταραχής πρόσληψης τροφής), μια διατροφική διαταραχή στα παιδιά που ξεπερνά κατά πολύ τον τυπικό «επιλεκτικό» τρώγοντάς σας.

Τι θα έλεγα σε μια άλλη ανήσυχη μαμά ενός επιλεκτικού τρώγου τώρα

Μερικές μέρες ήμουν πραγματικά μπερδεμένος με το πώς η κόρη μου συνέχισε να μεγαλώνει και να παραμένει ο αστείος, ζωντανός εαυτός της.

Τι θα έλεγα όμως σε μια άλλη μαμά που ήρθε κοντά μου ανησυχώντας για τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού της; Θα της έλεγα ότι το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνει θα ήταν να επικοινωνήσει με τον παιδίατρο του παιδιού της για να ελέγξει την ανάπτυξη και τα θρεπτικά συστατικά που μας απασχολούν όπως ο σίδηρος. Θα πρότεινα να μιλήσετε με έναν διαιτολόγο που ειδικεύεται στην παιδιατρική για να λάβετε κάποια εξωατομικευμένη υποστήριξη.

Ακόμα πιο πέρα, θα της έλεγα να κοιτάξει το παιδί της. Είναι χαρούμενοι, μεγαλώνουν και συναντούν ορόσημα; Εάν η απάντηση σε όλα είναι ναι, θα είναι εντάξει.

Μητρότητα σημαίνει εγκατάλειψη των προσδοκιών

Η εμπειρία μου με την κόρη μου είναι απλώς άλλη μια υπενθύμιση ενός μεγάλου μαθήματος γονεϊκότητας: Δεν υπάρχει κανένας σωστός τρόπος για να το κάνετε αυτό.

Δεν υπάρχουν δύο παιδιά ίδια. Γρήγορα το έμαθα μόνο και μόνο επειδή το παίρνεις ακριβής Η ίδια διαδρομή με κάθε παιδί δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Αυτό που λειτουργεί για το ένα μπορεί να μην λειτουργεί (και πιθανότατα δεν θα λειτουργήσει) για το άλλο.

Η μικρή μου δεν προσπαθεί να είναι δύσκολη (παρόλο που είναι η φλογερή μου Κριός). Είναι ευαίσθητη στις μυρωδιές (που γνωρίζω ότι συνδέεται στενά με την απέχθεια για το φαγητό) και απολύτως 100% δεν θα κάνει κάτι αν νιώσει πίεση. Η άρνησή της να δοκιμάσει φαγητό δεν είναι πείσμα. Είναι απλώς μέρος του ποια είναι και πώς είναι φτιαγμένη.

Έτσι, ενώ δεν μπορώ να αφήσω εντελώς (διατροφή είναι σημαντικό), προσπαθώ να αναγνωρίσω ότι αυτό είναι μόνο ένα από αυτά τα μαθήματα μητρότητας. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα «σωστά», αλλά ο μικροσκοπικός άνθρωπος που στέκεται μπροστά μας μπορεί να μην ταιριάζει στο τυπικό καλούπι. Και αυτό είναι μια χαρά.

Ακόμα δεν τρώει όλα όσα της δίνω. Αλλά όσο περισσότερο προσπαθώ να καταλάβω τις ανάγκες της, τόσο πιο χαλαρή είμαι και τόσο καλύτερα τα καταφέρνει (αν και αυτό είναι ένα έργο σε εξέλιξη).

Και το δουλεύουμε σιγά σιγά, μαζί, ένα καρότο τη φορά.

Schreibe einen Kommentar